Ubi Zilverfonds?

on

Draconische (besparings)maatregelen en drastische (pensioen)hervormingen zijn broodnodig willen we onze welvaart behouden. Dergelijke hervormingen maken – godzijdank – deel uit van het regeerakkoord. Punt. Hierop terugkomen of er verbouwereerd op reageren, is dus uit den boze.

Onkunde of strategie?

Echter, de precieze details en modaliteiten zijn nog niet klaar of Vincent Van Quickenborne, opportunistische factotum die lijdt aan een ongelukkige eeuwige profileringsdrang, dacht momentum te hebben om de onverwijlde implementatie van deze of gene pensioenhervormingen eenzijdig aan te kondigen. “Mr. Q, de eerste liberale minister van Pensioenen in ruim 30 jaar, is duidelijk van plan meer zijn stempel te drukken dan zijn verre voorganger [Herman De Croo] toen kon” staat letterlijk op z’n blog te lezen.

Straffer nog, hierbij gewag makend van een eenvormig, voor zowel werknemers, zelfstandigen als ambtenaren gelijkgesteld pensioen – tot voor kort geen sprake van, laat staan in het regeerakkoord opgenomen – meldt hij in de media z’n snode plannen, de bliksem op klaarlichte dag voor de oerconservatieve vakbonden die ondanks alles halsstarrig blijven vasthouden aan thans onhoudbare “verworvenheden”.

Natuurlijk moet er iets gebeuren. En snel. Maar van een ervaren minister verwacht je een andere aanpak. Een degelijke, doordachte en weloverwogen modus operandi. Zelfs collega-ministers (deze regering is nota bene slechts een paar weken een feit) morren over Q’s aanpak die van weinig of geen diplomatie noch inschattingsvermogen getuigt. Yves Desmet speelt het op de man (niet op de inhoud) maar verwoordt het goed: Van Quickenborne slaat de bal verkeerd (of toch te hard).

De vakbonden kondigen stakingen aan. Nog voor het zover is, ontstaan wilde stakingen. Op 30 januari volgt een algemene staking. Of vroeger. De absurde, georganiseerde staking van vandaag in de overheidsbedrijven wordt door menigeen terecht asociaal genoemd, ook al omdat het stakingsrecht in het verleden te pas en te onpas werd aangewend, om nog maar van de stakingsmanie bij de NMBS te zwijgen. Aldus kunnen de vakbonden – zelfs indien ze een punt zouden hebben – nog op weinig empathie laat staan sympathie rekenen bij jongeren (waartoe ik mezelf als eind dertiger graag reken). Paul De Grauwe op Twitter:

Stakingen zijn asociaal: ouderen eisen recht op dat jongeren hun pensioen betalen waarvoor die ouderen onvoldoende hebben bijgedragen.

Edoch de kersverse minister van Pensioenen – die, zo blijkt, weinig of geen steun van z’n collega’s noch de premier kan verwachten, integendeel – moet al gas terugnemen en tracht plooien glad te strijken.

Demagogie

Wat m.i. exponentieel asocialer en schandaliger is: het Zilverfonds. In 2001 door paars-groen in het leven geroepen om de nakende vergrijzing en pensioenuitgaven vanaf 2010 op te vangen. Tien jaar later blijkt het Zilverfonds echter een lege doos. Ooit zat er €22 miljard in.

Of toch niet want het fonds werd gevuld met fictieve activa (o.a. de overname van het pensioenfonds van Belgacom enerzijds; maar ook de passiva, toekomstige pensioenverplichtingen, anderzijds). In den beginne werd het nog gespijsd (bv. met ontvangsten uit de verkoop van UMTS-licenties) maar al snel werden ondanks economische groei in de periode 2004-2007 geen begrotingsoverschotten meer geboekt waardoor het potje niet meer werd gevoed. Erger nog, het Zilverfonds blijkt een aaneensluiting van broekzak-vestzak operaties, trucs met Schatkistbons-Zilverfonds, kortom een “autonome parastatale” met activa waarvan de schuldeiser en de schuldenaar dezelfde zijn, nl. de federale overheid.

Was het Zilverfonds vandaag effectief het instrument waarvoor het door diens geestelijke vader Jogan Vande Lanotte en paars oorspronkelijk was bedoeld, dan stonden we er nu veel beter voor. En hadden we wellicht geen wilde stakingen. Noch ministers die willens nillens blijk moeten geven van diplomatieke onkunde.

Het verdampte fonds zou vandaag een schamele €300.000 opbrengen… mocht het opgedoekt worden. Want dat zijn de jaarlijkse werkingskosten.

Geen haan die nog naar de drieste geschiedenis van het intussen met schaamrood doodgezwegen Zilverfonds kraait. Nochtans een aardig staaltje demagogie en reden genoeg in andere landen om het parlement in brand te steken en een revolutie te ontketenen.

Maar wij Belgen staan er bij en kijken er naar. En zijn dan wél geshockeerd door stakingen. Horen, zien en zwijgen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.