Voornemens 2012

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. Mijn weg, exacte bestemming onbepaald, wordt in 2012 kort maar heftig: een beperkt en bescheiden lijstje van goede en minder goede voornemens, op deze blog gepubliceerd om eind volgend jaar te evalueren. Kwestie van op de auteur van deze post een beetje druk uit te oefenen.

Zeven voornemens, in willekeurige volgorde:

  1. Lid worden van een politieke partij.
  2. Iets gaan doen met cloud (Google Apps) en social media voor KMO’s.
  3. Hetzij Objective-C en XCode leren, hetzij m’n kennis van .NET en Visual Studio heropfrissen – in elk geval met de bedoeling om een reeds bestaand idee (app) uit te werken. PhoneGap als cross-platform (HTML5) alternatief is nog onbeslist.
  4. Verstandiger sporten (vooral rust niet verwaarlozen) én een marathon lopen, indien de knieën het toelaten.
  5. Verhuizen of verbouwen.
  6. Me minder ergeren maar terzelfdertijd even kritisch blijven.
  7. Klein is fijn” voortzetten: grote leveranciers vervangen door kleine spelers.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Arrogante betweter

Gedurende een maand of twee mocht ik in het Kortrijks Handelsblad (KW ofte Krant van West-Vlaanderen) wekelijks m’n mening spuien over de regionale actualiteit. In de uitgave van 23 december 2011 was het onderwerp de aanstelling van Carl Decaluwé als gouverneur van West-Vlaanderen. Of die aanstelling goed is voor Kortrijk. En of de functie nuttig is tout court.

Mijn bijdrage kreeg de titel “Een arrogante betweter”. Ik heb er heel wat reacties op gekregen. “Je hebt misschien wel gelijk maar ben je zelf niet een beetje arrogant?”, bijvoorbeeld.

Ik heb het stukje nogmaals nagelezen. “Klopt”, dacht ik, kan wellicht nogal laatdunkend overkomen. Daarom niet minder oprecht. Wie weet was de toon intentioneel. Want het originele, ongecensureerde tekstje dat ik had ingezonden, sprak nog meer boekdelen. Oordeel zelf:

Mijn eerste reactie toen Carl Decaluwé in De Ochtend op Radio 1 z’n aanstelling tot gouverneur van West-Vlaanderen nog ginnegappend ontkende: anno 2011 is het gouverneurschap een overbodige brugfunctie tussen overbodige bestuursniveaus (met name de provincieraad en -deputatie), een lucratief afscheidscadeau voor uitgerangeerde politici waarmee men geen raad weet. Decaluwé is 51; gouverneur word je voor het leven nota bene. Di Rupo I zit al serieus in de zakken van de middenklasse, het ware geen slecht signaal mocht de politiek in eigen boezem kijken en onder meer ook hun pensioenstelsel in vraag stellen (hierin wil Decaluwé “niet overhaast te werk gaan” en alludeert hij op een of andere vergelijkende studie die in maart zou klaar zijn) en het complexe kluwen van bestuursniveaus – m.i. meer dan vatbaar voor consolidatie – kritisch onder de loep nemen. Of zijn aanstelling een goede zaak is voor Kortrijk? Wellicht niet want ik loop niet hoog op met de politieke figuur van Carlito Decaluwé, zelfverklaard mediaspecialist, in m’n geheugen gegrift als politicus die in 2009 weinig transparantie aan de dag wilde leggen omtrent publieke, met belastinggeld bezoldigde mandaten en een arrogante betweter die bijvoorbeeld op de Kortrijkse gemeenteraad van oktober de oprechte bezorgdheid omtrent de impact van het Dexia/GH debacle op de stadsfinanciën honend en heftig gesticulerend weglachte. Intussen weten we wel beter.

Ubi Zilverfonds?

Draconische (besparings)maatregelen en drastische (pensioen)hervormingen zijn broodnodig willen we onze welvaart behouden. Dergelijke hervormingen maken – godzijdank – deel uit van het regeerakkoord. Punt. Hierop terugkomen of er verbouwereerd op reageren, is dus uit den boze.

Onkunde of strategie?

Echter, de precieze details en modaliteiten zijn nog niet klaar of Vincent Van Quickenborne, opportunistische factotum die lijdt aan een ongelukkige eeuwige profileringsdrang, dacht momentum te hebben om de onverwijlde implementatie van deze of gene pensioenhervormingen eenzijdig aan te kondigen. “Mr. Q, de eerste liberale minister van Pensioenen in ruim 30 jaar, is duidelijk van plan meer zijn stempel te drukken dan zijn verre voorganger [Herman De Croo] toen kon” staat letterlijk op z’n blog te lezen.

Straffer nog, hierbij gewag makend van een eenvormig, voor zowel werknemers, zelfstandigen als ambtenaren gelijkgesteld pensioen – tot voor kort geen sprake van, laat staan in het regeerakkoord opgenomen – meldt hij in de media z’n snode plannen, de bliksem op klaarlichte dag voor de oerconservatieve vakbonden die ondanks alles halsstarrig blijven vasthouden aan thans onhoudbare “verworvenheden”.

Natuurlijk moet er iets gebeuren. En snel. Maar van een ervaren minister verwacht je een andere aanpak. Een degelijke, doordachte en weloverwogen modus operandi. Zelfs collega-ministers (deze regering is nota bene slechts een paar weken een feit) morren over Q’s aanpak die van weinig of geen diplomatie noch inschattingsvermogen getuigt. Yves Desmet speelt het op de man (niet op de inhoud) maar verwoordt het goed: Van Quickenborne slaat de bal verkeerd (of toch te hard).

De vakbonden kondigen stakingen aan. Nog voor het zover is, ontstaan wilde stakingen. Op 30 januari volgt een algemene staking. Of vroeger. De absurde, georganiseerde staking van vandaag in de overheidsbedrijven wordt door menigeen terecht asociaal genoemd, ook al omdat het stakingsrecht in het verleden te pas en te onpas werd aangewend, om nog maar van de stakingsmanie bij de NMBS te zwijgen. Aldus kunnen de vakbonden – zelfs indien ze een punt zouden hebben – nog op weinig empathie laat staan sympathie rekenen bij jongeren (waartoe ik mezelf als eind dertiger graag reken). Paul De Grauwe op Twitter:

Stakingen zijn asociaal: ouderen eisen recht op dat jongeren hun pensioen betalen waarvoor die ouderen onvoldoende hebben bijgedragen.

Edoch de kersverse minister van Pensioenen – die, zo blijkt, weinig of geen steun van z’n collega’s noch de premier kan verwachten, integendeel – moet al gas terugnemen en tracht plooien glad te strijken.

Demagogie

Wat m.i. exponentieel asocialer en schandaliger is: het Zilverfonds. In 2001 door paars-groen in het leven geroepen om de nakende vergrijzing en pensioenuitgaven vanaf 2010 op te vangen. Tien jaar later blijkt het Zilverfonds echter een lege doos. Ooit zat er €22 miljard in.

Of toch niet want het fonds werd gevuld met fictieve activa (o.a. de overname van het pensioenfonds van Belgacom enerzijds; maar ook de passiva, toekomstige pensioenverplichtingen, anderzijds). In den beginne werd het nog gespijsd (bv. met ontvangsten uit de verkoop van UMTS-licenties) maar al snel werden ondanks economische groei in de periode 2004-2007 geen begrotingsoverschotten meer geboekt waardoor het potje niet meer werd gevoed. Erger nog, het Zilverfonds blijkt een aaneensluiting van broekzak-vestzak operaties, trucs met Schatkistbons-Zilverfonds, kortom een “autonome parastatale” met activa waarvan de schuldeiser en de schuldenaar dezelfde zijn, nl. de federale overheid.

Was het Zilverfonds vandaag effectief het instrument waarvoor het door diens geestelijke vader Jogan Vande Lanotte en paars oorspronkelijk was bedoeld, dan stonden we er nu veel beter voor. En hadden we wellicht geen wilde stakingen. Noch ministers die willens nillens blijk moeten geven van diplomatieke onkunde.

Het verdampte fonds zou vandaag een schamele €300.000 opbrengen… mocht het opgedoekt worden. Want dat zijn de jaarlijkse werkingskosten.

Geen haan die nog naar de drieste geschiedenis van het intussen met schaamrood doodgezwegen Zilverfonds kraait. Nochtans een aardig staaltje demagogie en reden genoeg in andere landen om het parlement in brand te steken en een revolutie te ontketenen.

Maar wij Belgen staan er bij en kijken er naar. En zijn dan wél geshockeerd door stakingen. Horen, zien en zwijgen?

Ik ben een zelfstandige en hoef me geen zorgen te maken

Nu we na ruim 540 dagen eindelijk een regering hebben, pakt het ACV uit met De Gevolgen, een website waarop een “overzicht” wordt weergegeven van de impact van de saneringen en nieuwe belastingen in het regeerakkoord dat de komende twee en een half jaar dient uitgevoerd door Di Rupo I. Voorlopig en voorbarig want van vele beslissingen is het precieze, concrete effect – modaliteiten, formules, uitzonderingen en dies meer – tot nader order onbekend.

Geen gratuite grootspraak zoals we al vaker gewend zijn van de vakbonden; wel de goede oude propagandistische, populistische en simplistische oproertaal van weleer, volgens sommigen regelrechte demagogie. Lees er even “Ik ben grootbelegger” op na of het aberrante “Ik ben een zelfstandige of de bedrijfsleider van een KMO“.

Unizo, de werkgeversorganisatie die ik meewarig de vakbond van de zelfstandige pleeg te noemen, inclusief de negatieve connotatie, brengt ten minste een objectiever overzicht: UNIZO en het begrotingsakkoord 2012-2014.

Eerlijk? Als kritische kleine zelfstandige heb ik vanuit zowel professioneel als politiek perspectief evenzeer sympathie (en antipathie) voor de vakbonden als voor werkgeversorganisaties. Dergelijke communicatie van het ACV gaat echter schaamteloos over de schreef en draagt enkel bij tot de gestage, wellicht quasi onomkeerbare polarisatie tussen werknemers en ondernemers (zelfstandigen/werkgevers), een ongelukkig fenomeen dat we als kiespijn kunnen missen, zeker in tijden van crisis.

Kunnen vakbonden en werkgeversorganisaties niet voor een keer constructief te werk gaan, naar elkaar luisteren, met elkaar praten en een zo goed als gemeenschappelijk standpunt te berde brengen om zo spoedig als mogelijk en versterkt (!) uit deze chronische financiële en economische malaise te komen?

Utopie of niet, ik stel voor dat soortgelijke vergadering – geen staking – doorgaat op 30 januari 2012, bij voorkeur eerder.