Bijna een regerink!

Het einde is in zicht. Of liever het begin. Eindelijk. Na 532 dagen hebben we een begrotingsakkoord. Volgens sommigen na 45 dagen. Soit, het maakt niks meer uit. Nu enkel nog de teksten redigeren en door het parlement laten stemmen.

De nieuwe regering zal alleszins geen dag te laat komen. Europa dreigt met sancties en onze S&P rating werd nog maar net verlaagd. Of het hebben van een begroting en nakende regering hierop enige impact zal hebben, is maar de vraag. Wellicht zal enkel een duidelijk signaal van de EU, via de ECB, een halt kunnen toeroepen aan de malaise in Europa.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: een formateur, dus kandidaat-premier, die het Nederlands amper machtig is, anno 2011, bijna 2012, kan dat nog? In een apenlandje dat volgens menigeen tot voor kort in acuut splitsingsgevaar was, staat binnenkort een Franstalige chemicus met vlinderdas aan het hoofd die de taal van – voor het gemak afgerond – de helft van z’n landgenoten niet onder de knie heeft. Et pour les Flamands la même chose 2.0?

Kijk, iedereen is opgelucht dat er een federale regering in aantocht is die gedurende de resterende halve legislatuur wat werd overeengekomen, ook daadwerkelijk kan uitvoeren. In het beste geval welteverstaan; in het slechtste geval zullen de gemeenteraadsverkiezingen in oktober daar anders over beslissen.

Niettemin, bij de auteur van deze post laat Di Rupo’s ondermaatse kennis van het Nederlands een wrange smaak na. Of veronderstellen we dan maar in alle naïviteit, want hij heeft het al eerder beloofd, dat onze gedoodverfde eerste minister volgend jaar effectief het Nederlands beter zal beheersen?

Of misschien weigert Di Rupo het premierschap? Iek dagt ut niette.

Advertenties

125 dagen zonder N-VA later

De escalerende crisis in Europa, thans aangevuurd door respectievelijk Griekenland en Italië, brengt de malaise in ons eigen apenland haast op de achtergrond. Nochtans een ongeziene vaderlandse politieke noodsituatie die volgens menigeen stilaan gedoemd is te ontaarden in financiële en economische miserie indien er nu niet heel snel een regering boven de doopvont wordt gehouden.

We hebben dringend een regering nodig. Het gaat te traag. Het kan en moet sneller.

Deze slechte gouwe ouwe is al enkele maanden te horen. Tot grote frustratie van elk weldenkend mens. Maar er komt maar geen regering. De uitvoerders zingen beschamend vals, uit de toon. Van harmonie is geen sprake. De dirigent-componist, die enkel vlot met Franse noten musiceert, weet het ook zo niet meer en speelt het lento van Stratego, z’n eigen dilettantische meesterwerk. Hij tracht tijd te winnen, beweren kwatongen. Bewust? Tot de nood het hoogst is en er geen keuzes meer kunnen gemaakt worden?

Sedert de Open VLD de federale regering liet vallen en er op 13 juni 2010 verkiezingen werden gehouden, hebben we vandaag, exact 514 dagen later, nog steeds geen regering. Vijfhonderdveertien dagen, u leest het goed.

Wat minstens even frappant is en wat blijkbaar velen willen vergeten, is het feit dat een enkele partij, tot ze er werd afgereden, de gedoodverfde zondebok moest zijn voor het niet tot stand kunnen komen van een regering. Een partij die in Vlaanderen de verkiezingen heeft gewonnen (de steun van 1 op 3 Vlamingen!) en federaal 27 zetels, 1 meer dan de almachtige PS, heeft in de wacht gesleept. Desondanks, vooral uit Waalse hoek maar daarom niet minder in Vlaanderen, verketterd en gedegradeerd tot een bende Vlaamsnationalistische nitwits die niks meer – en niks minder – dan het einde van België verhopen. Een bende dommeriken die de onderhandelingen bewust boycotten. Aangevoerd door een stammenhoofd dat een gewiekste populistische meester-strateeg pleegt te zijn, volgens sommigen Lucifer zelve, in levenden aardse lijve. Of een vuurspuwende obese draak die net iets te graag en te vaak een oversized bak Belgische friet lust.

Wanneer de N-VA op 7 juli 2011 (we tekenen dag 389) de nota van Elio Di Rupo afschiet en de CD&V nog even op heel tjeefse wijze twijfelt om al dan niet zonder hun ex-kartelpartner verder te palaveren, leek het optimisme troef. Helaas valt enkel te constateren dat we intussen 125 dagen zonder N-VA verder zijn maar nog steeds geen regering hebben. En dat het niet meer vooruit gaat. En dat bepaalde politici ongeduldig worden, integenstelling tot de burger (de mensen weet je wel), die worden stilaan apatisch. Wij staan er bij en kijken er naar.

Brave burgerinitiatieven zoals de G1000 en “de jeugd” die verrassend (?) oproept tot een federale kieskring. Too little too late. Een heuse revolutie is wat we nodig hebben. Een oerdegelijke staatshervorming. Of is het intussen, na ruim 500 dagen, zover gekomen dat we al tevreden zijn met een zoveelste compromis om het compromis?

Klein is fijn – §1 Adieu Proximus

Begin oktober 2011 ben ik van start gegaan met operatie “klein is fijn”. Missie: alle grote, logge, dure leveranciers vervangen door kleine, flexibele, goedkopere spelers en dit zonder aan kwaliteit in te boeten. Less is more.

Deze eerste post handelt over mobiele telefonie en internet.

§1 Adieu Proximus, welkom Mobile Vikings

Bijna 9 jaar heb ik een zakelijk contract gehad bij Belgacom Mobile. Ondanks enkele tegenvallers zoals onvoorziene torenhoge facturen, ben ik – zeker vanuit technisch standpunt – al bij al een tevreden klant geweest.

Wat echter beter kon (en nog steeds kan me dunkt) is de kwaliteit van de service desk. De responstijd is stilaan aanvaardbaar maar de opvolging en behandeling van problemen of klachten is lamentabel. Ik kan zonder moeite een aantal recente voorbeelden voorleggen waarbij Proximus medewerker x zus en zo belooft maar wanneer je terugbelt, medewerker y geen enkele notie heeft over wat daags voordien was afgesproken. Misschien kan Proximus een degelijke service desk toepassing invoeren. Of bepaalde processen en principes die onder meer in methodologieën zoals ITIL voorkomen, grondig bestuderen. En eigenlijk hoeft dat zelfs niet eens, want een duurzame, klantvriendelijke dienstverlening is dikwijls niks meer dan het resultaat van gezond boerenverstand.

O wee de abonnementen bij Proximus! Een gewone sterveling ziet het bos niet meer door de bomen. Tig verschillende formules met evenveel opties. Vergeet een optie te activeren (bijvoorbeeld data roaming Europe) en je bent gegarandeerd een fortuin kwijt. Wanneer een contract stilaan ten einde loopt, word je opgebeld om als goede klant geïnformeerd te worden over promoties – zowaar onvervalste valstrikken om je nog maar eens een jaartje langer aan Proximus te binden.

Niettemin. Goede wijn behoeft geen krans: Proximus kan zonder twijfel uitpakken met ’s lands beste en meest performante 3G netwerk. Vergelijk bijvoorbeeld 3G van Proximus met BASE, beide tests uitgevoerd te Kortrijk:

 

Kwaliteit heeft inderdaad een prijs, edoch er zijn grenzen.

Winst

Sedert november 2003 tot en met oktober 2011 heb ik maandelijks gemiddeld €57,48 betaald bij Proximus ofte een totaalbedrag van maar liefst €5.460! Indien ik een aantal extreem hoge facturen (een drietal van meer dan €200 waarvan eentje van maar liefst €330) buiten beschouwing laat – in de veronderstelling dat ik die kon vermeden hebben mocht ik toen niet vergeten zijn een of andere optie te hebben geactiveerd – dan nog kom ik aan een maandelijks gemiddelde van circa €50.

Een rekensommetje van de voorbije 12 maanden bij Proximus, brengt me aldus op een totaalbedrag van €50 x 12 = €600 / jaar.

De klassieke prepaid formule van Mobile Vikings kost precies €15. Daarvoor kan je een uur bellen (telefoneren weet je wel), in mijn geval ruimschoots voldoende, en krijg je 1000 SMS’en. En, een ongezien interessante 2 GB data. Bij Proximus had ik een aparte, dure optie voor 450 MB, een vrij beperkende limiet die dan ook sporadisch werd overschreden – wat een kostelijk grapje is. Een jaartje Mobile Vikings, met in mijn geval een virtueel ongelimiteerde hoeveelheid data, zal me dus normaliter slechts €15 x 12 = €180 / jaar kosten.

Met andere woorden: een besparing van maar liefst 70% of €420 per jaar.

Ik was reeds klant bij Mobile Vikings (datakaartje voor iPad) en heb bijgevolg mezelf kunnen aanbrengen bij het aanvragen van een nieuwe SIM kaart met nummeroverdracht. Iemand aanbrengen resulteert in 150 zgn. Viking punten waarmee je een gratis oplaadbeurt kan verzilveren. Dankzij een speciale actie heb ik uitzonderlijk ineens 300 punten verdiend, twee gratis herlaadbeurten. Bijgevolg betaal ik het eerstkomende jaar de facto slechts €150, eventueel nog minder indien ik anderen kan aanbrengen.

Het prijskaartje in overweging nemende, is het af en toe terugvallen op EDGE of het gebrek aan Proximus Club spaartoestanden geen showstopper. Daarenboven wordt 3G toegenepen door BASE (dochter van KPN wiens netwerk Mobile Vikings als virtuele operator gebruikt) maar voor e-mail en Twitter voldoet 1 Mbit/sec.

Tot nu toe ben ik erg tevreden over Mobile Vikings en mocht dat ooit niet zo zijn: geen nood, er is geen enkele contractuele verbintenis, je kan bijgevolg onmiddellijk van operator veranderen. Mocht je zelf overwegen om naar Mobile Vikings over te schakelen: doen! En gebruik dan deze referral, de auteur van deze post zal je eeuwig dankbaar zijn.