Afbraakpolitiek?

Een leegloop in de politiek is zich aan het voltrekken. Traag maar gestaag. Zo lijkt het er toch op.

In het nabije verleden hebben reeds ettelijke groten der Belgische politieke aarde het nationale schouwspel verlaten, ingeruild voor het Europese veld. Kathleen Van Brempt, Dirk Sterckx, Herman Van Rompuy en Karel De Gucht, om slechts enkele voorbeelden te noemen, keerden onze vaderlandse politiek reeds de nek toe. Laatstgenoemde acht het – niet geheel onverwacht – opportuun om zich tijdens de huidige malaise te moeten profileren, doch dit geheel terzijde.

Pas heel recent beëindigt Sven Gatz z’n politieke carrière (in tweede instantie zonder uittredingsvergoeding) om zich volop over edele bieren te ontfermen en bedankt Inge Vervotte voor haar ministerpost om zich zonder winstoogmerk op sociaal werk toe te spitsen.

Ook het ontslag van Ghislain Londers, hoogste magistraat in dit apenland, is ongetwijfeld (on)rechtreeks politiek geïnspireerd.

Vandaag kondigt Yves Leterme, onze ontslagnemende premier, z’n vertrek uit de Wetstraat aan. Een weinig verrassende wending want Leterme was het al langer beu. Hij zal kortelings een hoge functie bij de OESO bekleden. Politicoloog Carl Devos argumenteert vanmorgen op Studio Brussel dat deze demarche inderdaad niet geheel onverwachts is gezien de afbraakpolitiek van de voorbije jaren. En gezien de kleine en minder kleine hetzes die er zijn geweest rond de persoonlijke figuur van onze huidige federale eerste minister. Hij refereert bijvoorbeeld aan het SMS feuilleton en de ophef die er is geweest rond de tot tweemaal toe per abuis verstuurde DM’s op Twitter.

Politici hebben – wellicht terecht – een degout van het huidige politieke klimaat, lees: de politieke atmosfeer van de voorbije jaren. Wie kan hen ongelijk geven? Maar feit is dat zij, en enkel zij alleen, verantwoordelijk zijn voor deze ongelukkige toestand. Zij hebben de afbraakpolitiek aan zichzelf te danken. Zelfdestructie. De burger, de mensen of het volk om het in hun eigen meewarige jargon uit te drukken, staat er bij en kijkt er naar.

Johan Vande Lanotte, vanmorgen geïnterviewd op Radio 1, ontwaart in het vertrek van Leterme in volle crisis (!) ook een positief aspect. Adjunct-secretaris-generaal van de OESO is een internationale functie met aanzien en respect, vergelijkbaar met die van permanente voorzitter van de Europese Raad, wat aldus het blazoen van onze natie ten goede kan komen. In charismatische termen zijn mijns insziens noch Van Rompuy, noch Leterme figuren die veel positieve impact kunnen hebben op het aanzien van ons land. Doch dit geheel terzijde.

Ik denk dat velen Yves Leterme blijvend zullen herinneren als de man van de 5 minuten politieke moed. Of als de toekomstige premier die zich van nationaal volkslied vergist. Of als de olijke Ieperse geitenvriend.

Intussen woedt de eurocrisis en hebben we na 458 dagen nog steeds geen regering. Zelfs niet na het elimineren van storende elementen als de verguisde N-VA en, zal wellicht later blijken, het FDF. Erger nog, de onderhandelingen zouden opnieuw muurvast zitten. Het enige wat duidelijk is, is dat het niet duidelijk is wie dwarszit.

Afbraakpolitiek, inderdaad.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.