Leegloop bis

De politieke leegloop lijkt niet te stuiten. Ook Frank Vandenbroucke, notoir SPa-politicus en stemmenkanon, legt er het bijltje bij neer. Hij wil zich voortaan uitsluitend op academisch onderzoek concentreren. Ongetwijfeld is hij net als Inge Vervotte, Sven Gatz en Yves Leterme de (afbraak)politiek kotsbeu – maar dat kan hij om diverse redenen zo niet gezegd hebben. Hij blijft immers SPa’er, dixit Vandenbroucke. Het fijne van de zaak zullen we te gepasten tijde wel in z’n biografie lezen.

Het vertrek van Frank Vandenbroucke is onmiskenbaar een groot verlies voor de politiek. Het hoeft geen betoog dat hij binnen en buiten de SPa de terechte indruk nalaat van een intellectuele, integere en sociaal geëngageerde politicus. Dossierkennis. Woorden en daden. Ondanks kleine en minder kleine foutjes, zoals begin jaren ’90 als SP-voorzitter oproepen tot het verbranden van illegaal verkregen partijgeld. En recente uitschuivers in de marge van de imminente regeringsonderhandelingen. Errare humanum est.

Bekwame politici verlaten het slagveld; anderen schrijven een boekje over Twitter.

Advertenties

Afbraakpolitiek?

Een leegloop in de politiek is zich aan het voltrekken. Traag maar gestaag. Zo lijkt het er toch op.

In het nabije verleden hebben reeds ettelijke groten der Belgische politieke aarde het nationale schouwspel verlaten, ingeruild voor het Europese veld. Kathleen Van Brempt, Dirk Sterckx, Herman Van Rompuy en Karel De Gucht, om slechts enkele voorbeelden te noemen, keerden onze vaderlandse politiek reeds de nek toe. Laatstgenoemde acht het – niet geheel onverwacht – opportuun om zich tijdens de huidige malaise te moeten profileren, doch dit geheel terzijde.

Pas heel recent beëindigt Sven Gatz z’n politieke carrière (in tweede instantie zonder uittredingsvergoeding) om zich volop over edele bieren te ontfermen en bedankt Inge Vervotte voor haar ministerpost om zich zonder winstoogmerk op sociaal werk toe te spitsen.

Ook het ontslag van Ghislain Londers, hoogste magistraat in dit apenland, is ongetwijfeld (on)rechtreeks politiek geïnspireerd.

Vandaag kondigt Yves Leterme, onze ontslagnemende premier, z’n vertrek uit de Wetstraat aan. Een weinig verrassende wending want Leterme was het al langer beu. Hij zal kortelings een hoge functie bij de OESO bekleden. Politicoloog Carl Devos argumenteert vanmorgen op Studio Brussel dat deze demarche inderdaad niet geheel onverwachts is gezien de afbraakpolitiek van de voorbije jaren. En gezien de kleine en minder kleine hetzes die er zijn geweest rond de persoonlijke figuur van onze huidige federale eerste minister. Hij refereert bijvoorbeeld aan het SMS feuilleton en de ophef die er is geweest rond de tot tweemaal toe per abuis verstuurde DM’s op Twitter.

Politici hebben – wellicht terecht – een degout van het huidige politieke klimaat, lees: de politieke atmosfeer van de voorbije jaren. Wie kan hen ongelijk geven? Maar feit is dat zij, en enkel zij alleen, verantwoordelijk zijn voor deze ongelukkige toestand. Zij hebben de afbraakpolitiek aan zichzelf te danken. Zelfdestructie. De burger, de mensen of het volk om het in hun eigen meewarige jargon uit te drukken, staat er bij en kijkt er naar.

Johan Vande Lanotte, vanmorgen geïnterviewd op Radio 1, ontwaart in het vertrek van Leterme in volle crisis (!) ook een positief aspect. Adjunct-secretaris-generaal van de OESO is een internationale functie met aanzien en respect, vergelijkbaar met die van permanente voorzitter van de Europese Raad, wat aldus het blazoen van onze natie ten goede kan komen. In charismatische termen zijn mijns insziens noch Van Rompuy, noch Leterme figuren die veel positieve impact kunnen hebben op het aanzien van ons land. Doch dit geheel terzijde.

Ik denk dat velen Yves Leterme blijvend zullen herinneren als de man van de 5 minuten politieke moed. Of als de toekomstige premier die zich van nationaal volkslied vergist. Of als de olijke Ieperse geitenvriend.

Intussen woedt de eurocrisis en hebben we na 458 dagen nog steeds geen regering. Zelfs niet na het elimineren van storende elementen als de verguisde N-VA en, zal wellicht later blijken, het FDF. Erger nog, de onderhandelingen zouden opnieuw muurvast zitten. Het enige wat duidelijk is, is dat het niet duidelijk is wie dwarszit.

Afbraakpolitiek, inderdaad.

Scha ende schande

Inmiddels vraagt elk weldenkend mens in dit tot apenland verworden België zich ongetwijfeld af of men door de politiek geïntrigeerd dan wel is gedegouteerd.

Een korte bloemlezing uit de actualiteit.

Zomerreces

In volle politieke en financiële crisis achten onze tot voor kort gerespecteerde dames en heren politici, met ’s lands monarch en primus inter pares in spe op kop, het alsnog opportuun om met zomerreces te gaan. Tracht je met een immense verbeelding voor te stellen dat de directie van een noodlijdend bedrijf er maar niet in slaagt om het nakende faillissement te bezweren – maar desondanks vergenoegd met vakantie gaat. Met de huichelachtige intentie om bij terugkomst, weken later, de spreekwoordelijke koe (in deze een aftands beest dat al decennia last heeft van chronische obesitas en identiteitscrises) bij de horens te vatten. Geloofwaardig? Dat zal deze week blijken. Of volgende maand. Of na de herfstvakantie. Of met sint-juttemis.

Graaicultuur

Parlementariërs verdienen een aardige kluit. Letterlijk en figuurlijk. Het is hen gegund, ze hebben moeten zwoegen en zweten om verkozen te worden en arbeiden vervolgens, in normale omstandigheden, een volle legislatuur keihard. Bloed, zweet en tranen. Toch?

Aberrant wordt het echter wanneer een ontslagnemende volksvertegenwoordiger met een interessante en wellicht niet slecht betaalde nieuwe functie in het vooruitzicht, aanspraak pleegt te maken op een zogenaamde uittredingsvergoeding, oorspronkelijk in het leven geroepen als financieel opvangnet voor misdeelde politici bij het beëindigen van hun weinig lucratieve loopbaan (kuch). In natura het equivalent van wat voor de doorsnee kiezer een mooi huis zou kunnen zijn. Toevalligerwijs is er nog de publieke opinie die, althans zo blijkt achteraf, een (ex-)politicus van mening kan doen veranderen.

De essentie van het verhaal is echter snel samen te vatten: in de donkere, duistere gangen der politiek tieren de ziekelijke graaicultuur en het profitarisme welig. Schaf daarom uittredingsvergoedingen af, laat politici niet toe meerdere mandaten op te nemen of in tig raden van bestuur te zetelen. Twee mandaten is een te veel. Verkozenen moeten focussen op één enkele essentiële taak: de kiezer die hen heeft gemandateerd als een goede huisvader vertegenwoordigen. Dergelijke beroepscode of -ethiek installeren kost slechts vijf minuten politieke moed. Wie weet kan men zo een beetje respect terugwinnen?

Europeeërs

De Europese Unie gaat gebukt onder een zware financiële crisis en kan het getij niet doen keren. Integendeel, het oude continent lijkt zelfs zijn dierbare metgezellen, de verbouwereerde, virtueel failliete PI(I)GS landen, de nek toe te keren. Daarenboven demonstreert de EU eendracht noch eenstemmigheid. Doch dit geheel terzijde.

Frappant is een eufemisme wanneer politici die uit de nationale politiek zijn weggeslopen en thans op het Europese niveau (in)actief zijn, de mening zijn toegedaan diens ex-concullega’s de les te moeten spellen. Hoe het moet. En vooral hoe het niet moet. Hoe dom het electoraat is geweest de voorbije verkiezingen. Dat ons land naar de kloten gaat (zelfs een blinde kan dat zien). Dat we ons moeten behoeden voor vaandelvlucht maar tezelfdertijd zelf geen interesse meer hebben of graten zien in de Belgische nationale politiek.

Of nog, de flamboyante, hooggeachte Europese President (pardon, permanente voorzitter van de Europese Raad) en wellicht toekomstige vertegenwoordiger van de eurozone, gewillige marionet van Merkozy en Barroso, die zonder scrupules zeven weken vakantie per jaar neemt. Ook tijdens crises?

Revolutie

Tijd voor verandering. Tijd voor een politieke omwenteling. Tabula rasa. Weg met de huidige generatie politici. Weg met het nepotisme. De gevestigde waarden zijn niet meer. Nieuwe, jonge, geëngageerde denkers en doeners op de barricade. Onverwijld! Verkiezingen?